Po raz pierwszy w Polsce turystyczna aplikacja mobilna wykorzystuje podkłady mapowe wykonane przez profesjonalne i cenione na rynku wydawnictwo kartograficzne. Mapy Wydawnictwa Compass znalazły się w społecznościowej aplikacji Traseo skierowanej do pasjonatów aktywnego trybu życia i podróży oraz miłośników systemów GPS w turystyce. Aplikacja umożliwia wyszukiwanie ciekawych tras w pobliżu, a także nagrywanie i publikowanie własnych śladów GPS i propozycji tras wycieczek. Teraz zarówno nawigowanie po czyichś trasach jak i nagrywanie własnej trasy będzie możliwe na podkładach map Compassu.

„Chociaż od kilku lat turystyczne aplikacje mobilne z różnymi podkładami mapowymi z internetu dostępne są na rynku, to jednak wielu turystów nadal chętniej korzysta z map przygotowywanych przez wydawnictwo kartograficzne” – mówi Roman Trzmielewski, właściciel Wydawnictwa Compass. „Przyzwyczajenie, większa dokładność, niezawodność w terenie – takie argumenty padają najczęściej, jeśli spytać o zalety korzystania z tradycyjnych map. Dlatego postanowiliśmy – jako pierwsi w Polsce – połączyć autorskie mapy kartograficzne z aplikacją dla aktywnych” – dodaje. Dzięki partnerskiej współpracy dwóch firm Aplikacja Traseo wzbogaciła się o podkłady mapowe wydawnictwa Compass, lidera na rynku map turystycznych, doskonale znanego polskim turystom. Map w aplikacji będzie przybywać na bieżąco. Na razie udostępnione zostały mapy 17. najczęściej odwiedzanych regionów Polski – od gór, przez pojezierza po wybrzeże.

„System Traseo.pl jako jedyny w Polsce zaczyna pracować nie tylko na mapach elektronicznych, ale też cyfrowej wersji map papierowych – opowiada Michał Franaszek z serwisu bikefriendly.pl. „Współpraca z firmą Compass, od lat czołową marką robiącą mapy dla wymagających to pełna gwarancja jakości – właściciel wydawnictwa to były zawodnik biegów na orientację, więc na temacie zna się doskonale. Dostępność map Compassu w mobilnej wersji aplikacji podnosi praktyczną wartość całego systemu do zupełnie innej ligi” – dodaje.

Bezpłatna aplikacja dostępna jest na urządzenia z systemami Android i iOs. Pobieranie map topograficznych wybranych regionów jest możliwe za dodatkową opłatą. Każda złotówka ze sprzedaży mapy zostanie przeznaczona na wspieranie małego podróżnika – sześcioletniego Tymka walczącego z rzadką chorobą (zespół Leigha), która utrudnia chłopcu realizowanie pasji, jakimi są podróże i aktywność na łonie przyrody (więcej: http://tymkowo.pl/).

tymek

Mapy Compassu dostępne w aplikacji Traseo: Tatry Polskie i Słowackie, Beskid Makowski, Beskid Niski, Beskid Sądecki, Beskid Śląski, Żywiecki i Mały, Beskid Wyspowy i Gorce, Bieszczady, Góry Świętokrzyskie, Jura, Kaszubskie wybrzeże Bałtyku, Okolice Krakowa, Podhale, Puszcza Białowieska, Roztocze, Wielkie Jeziora Mazurskie oraz Ziemia Kłodzka.

Traseo.pl to serwis i aplikacja z bogatym zbiorem gotowych pomysłów na trasy zwiedzania dla turystów pieszych i rowerowych, motocyklistów, kajakarzy, żeglarzy, narciarzy, etc. Społeczność Traseo liczy blisko 60 tysięcy osób, a internauci dodali na stronie już ponad 70 tysięcy tras. Twórcą Traseo jest firma Amistad specjalizująca się w rozwoju nowych technologii w zakresie nawigacji, geolokalizacji, turystyki i informacji.

Wydawnictwo Compass jest liderem wśród wydawców kartograficznych na polskim rynku z ponad piętnastoletnią tradycją w opracowywaniu i wydawaniu map turystycznych. Przez wiele lat założyciele wydawnictwa w związku z uprawianiem biegu na orientację opracowywali specjalistyczne, bardzo szczegółowe mapy, niezbędne dla tej dyscypliny. Poruszanie się w terenie z mapą i kompasem, pasje turystyczne i sportowe były naturalną drogą do powstania profesjonalnego wydawnictwa kartograficznego.

Więcej informacji na Traseo.pl
Aplikacje do pobrania:
iOS
Android
.
Źródło: Traseo.pl – Informacja prasowa

Z początkiem 2016 r. wchodzą w życie przepisy umożliwiające wydanie trzeciej tablicy rejestracyjnej, którą można umieścić na – montowanym na samochodowym haku holowniczym – bagażniku do przewozu rowerów. Na problem braku odpowiednich regulacji od dawna uwagę zwracało środowisko rowerowe oraz przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą tego rodzaju bagażników. Jak wynika z nowych rozporządzeń, koszt wydania dodatkowej tablicy to obecnie 52,5 zł.

Do tej pory bagażnik rowerowy można było kupić w sklepach całkowicie legalnie, jednak wątpliwości budziła kwestia ich użytkowania. Problemy rodziło Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym zasłanianie tylnych tablic jest zakazane. Z taką właśnie sytuacją ma najczęściej do czynienia użytkownik rowerowego bagażnika na hak. Kłopot był o tyle istotny, że nie było prawnej możliwości uzyskania dodatkowej (trzeciej) tablicy rejestracyjnej do umieszczenia na bagażniku, chociaż zdecydowana większość dostępnych na rynku konstrukcji jest do tego przystosowana.

W większości państw Europy nie ma podobnego problemu i zainteresowana osoba może bez problemu wyrobić trzecią tablicę rejestracyjną. Na kwestię niedostosowania polskiego systemu prawnego zwracano uwagę od lat. Jak tłumaczy Bartłomiej Markiewicz, ekspert polskiej firmy Taurus, która specjalizuje się w produkcji i dystrybucji m.in. boxów dachowych oraz innego sprzętu ułatwiającego samochodowy transport, brak „życiowych” przepisów doprowadził do tego, że zaczęto stosować rozwiązania alternatywne.

Dotychczas osoba chcąca przetransportować rowery za pomocą tego typu bagażnika musiała liczyć na rozsądne podejście drogówki lub użyć sposobu. Takim rozwiązaniem było dorabianie tzw. tablicy informacyjnej, dzięki której numery rejestracyjne pozostają – zgodnie z polskim prawem – widoczne. Legalność takiego rozwiązania pozostawała jednak zależna od interpretacji przepisów” – mówi Bartłomiej Markiewicz.

Trzecia tablica rejetracyjna

Trzecia tablica legalna od 1 stycznia

Sytuacja zostanie unormowana z początkiem 2016 r. Pakiet rozporządzeń dotyczących tej sprawy miał wejść w życie – jak zapowiadał jeszcze poprzedni rząd – już w trakcie ostatnich wakacji. Ostatecznie jednak doszło do opóźnienia o kilka miesięcy.

1 stycznia 2016 r. wejdą w życie rozporządzenia umożliwiające wydawanie dodatkowej tablicy rejestracyjnej, umieszczanej na bagażniku zakrywającym tylną tablicę rejestracyjną. Nowe przepisy pozwolą na zgodne z prawem i bezpieczne korzystanie z bagażnika zakrywającego tylną tablicę rejestracyjną pojazdu” – informuje Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa.

Nowe procedury

O dodatkową tablicę będzie mógł wnioskować właściciel danego pojazdu. Za jej wydanie odpowiadać ma organ rejestrujący, który jest właściwy dla miejsca rejestracji samochodu. Zgodnie z nowym prawem, taka tablica będzie musiała mieć numer rejestracyjny pojazdu, na którym zamontowany ma być rowerowy bagażnik.

Ważne jest to, że właściciel pojazdu będzie mógł wnioskować o tablicę już w trakcie rejestracji samochodu, ale również później, czyli po rejestracji. W tej drugiej sytuacji trzeba okazać dowód rejestracyjny. Co równie istotne, nowe zasady mówią, że o taką tablicę wnioskować może także jeden ze współwłaścicieli danego auta” – wyjaśnia Bartłomiej Markiewicz.

Jak tłumaczy ekspert firmy Taurus, nowe rozporządzenia określają ponadto m.in. przypadki zwrotu dodatkowej tablicy. Ma to dotyczyć sytuacji przerejestrowania pojazdu (na wniosek nowego właściciela) oraz wyrejestrowania pojazdu. Właściciel pojazdu może dokonać zwrotu również w każdym innym czasie.

Kiedy dojdzie do utraty dodatkowej tablicy, właściciel pojazdu może złożyć oświadczenie o jej utracie i ubiegać się o wydanie nowej.

Zasady i koszty

W rozporządzeniach przewidziano, że tablice muszą odpowiadać wzorom określonym w przepisach ws. rejestracji i oznaczania pojazdów.

Dodatkowa tablica rejestracyjna powinna być umieszczana na bagażniku w miejscu konstrukcyjnie do tego przeznaczonym i zgodna z obowiązującym wzorem. Do legalizacji tablicy będzie wydawany jeden komplet nalepek legalizacyjnych” – podaje resort infrastruktury i budownictwa.

W nowych przepisach wskazano też szczegółowe zasady dotyczące warunków montażu bagażnika na haku holowniczym. Wyraźnie zaznaczono, że możliwa jest sytuacja, gdy użytkowany bagażnik zasłania tylne światła pojazdu – wtedy dozwolony będzie wyłącznie bagażnik, który posiada własne światła zewnętrzne. Podstawowym warunkiem jest oczywiście posiadanie bagażnika mającego odpowiednie miejsce, gdzie można wstawić tablicę.

Jak wynika z rozporządzeń, za wydanie zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej trzeba będzie uiścić opłatę, na którą składa się 50 proc. opłaty za wydanie tablic samochodowych oraz opłata za wydanie kompletu nalepek legalizacyjnych. Obecnie to odpowiednio 40 i 12,5 zł – w efekcie całkowity koszt wyniesie 52,5 zł.

Skorzysta jeden na stu kierowców

Szacuje się, że rocznie o wydanie dodatkowej tablicy wnioskować może nawet ok. 1 proc. właścicieli pojazdów, czyli mniej więcej 200 tys. kierowców. Zdaniem Bartłomieja Markiewicza, szacunki resortu mogą być nieco zawyżone, ale wprowadzenie nowych przepisów na pewno wpłynie pozytywnie na popularność rowerowych bagażników na hak.

W pierwszym roku obowiązywania nowych regulacji z pewnością widoczne będzie spore zainteresowanie dodatkowymi tablicami. Wdrażane zmiany dają bowiem użytkownikom pewność dotyczącą legalności użytkowania bagażników, czego niestety wcześniej nie było. Z tego powodu najprawdopodobniej wzrośnie również popyt na tego typu konstrukcje” – przewiduje ekspert firmy Taurus.

Zmiany wprowadzają cztery rozporządzenia: – z 9 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1603); – z 24 sierpnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy) rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1601); – z 24 sierpnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie trybu legalizacji tablic rejestracyjnych oraz warunków technicznych i wzorów znaku legalizacyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1602); – z 3 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 1967).

Rozporządzenia wchodzą w życie 1 stycznia 2016 r.

Informacje prasowe

Źródło i foto: www.taurus.info.pl

Green Velo – wokół tego projektu krąży wiele pozytywnych opinii – „achów i ochów” bez liku…, ale równie wiele jest negatywów  i hejtu internetowego… Nie dawniej jak tydzień temu wróciłem z jesiennego przejazdu przez dwa sąsiadujące województwa (Lubelskie i Podlaskie). Swoje wrażenia, spostrzeżenia, uwagi i refleksje postaram się spisać w kilku najbliższych publikacjach. W opisie szlaku pominę wszystkie kwestie związane z treściami pozytywnymi i negatywnymi zalewającymi fora internetowe i portale społecznościowe. Nie będę podkręcał atmosfery euforii, czy sączącego się jadu… To projekt dla rowerzystów i postaram się spojrzeć na niego z perspektywy siodełka rowerowego…

Przejazdem objąłem dwa województwa:

– Lubelskie od granicy z Podkarpackim (okolice miejscowości Podlesina) – dystans: 356km

– Podlaskie od granicy województw na Bugu do Białegostoku – dystans: 235km

 Relację z przejazdu rozbiję na trzy publikacje. Pierwsza – dotyczyć będzie ogólnych informacji o projekcie Green Velo, sprzętu którego używałem podczas przejazdu oraz  warunków podczas pokonywania trasy. W drugiej części skupię się na szczegółowym opisie odcinka wiodącego przez obszar województwa lubelskiego, natomiast trzecią część zdominuje opowieść z żubrem w tle – czyli Podlasie.

Sprzęt, na którym przejechałem wspomniane powyżej odcinki szlaku:

– Rower Unibike – model Evolution 2014,

– Rozmiar koła 27,5 cala,

– Opony Continental MountainKing 2,20 (przód), TrailKing 2,20(tył)

– Sakwy – Ortlieb

– Do rejestracji i dokumentacji używałem urządzeń: Garmin Dakota 20, Garmin GPSMAP 64, kamera Garmin VIRB Elite

Łączna waga rower + sakwy z bagażem to około 15kg + 25kg – Lekko nie jest…

Jak sami widzicie zestaw dość ciężki i raczej na bezdroża. Faktycznie jazda asfaltowymi trasami nie należała do najprzyjemniejszych, ale za to wzorcowo spisywał się poza odcinkami ucywilizowanymi, a takich było dość sporo. Szczególnie na Lubelszczyźnie gdzie wielokrotnie przyszło nam się zmagać z drogami  nieutwardzonymi rozmokniętymi przez siąpiący deszcz lub rozjeżdżonymi przez maszyny rolnicze o tej porze roku robiące porządek po „wykopkach”. Grube opony przydatne były również w obszarach leśnych, gdzie z kolei leśnicy prowadzą dość intensywną gospodarkę drewnem – ale to tylko na Lubelszczyźnie. Na Podlasiu pomimo widocznych prac leśnych (np. Puszcza Białowieska) drogi są najprawdopodobniej o wiele lepiej przygotowane do przyjmowania ciężkiego sprzętu.

Już teraz możecie zapoznać się ze szczegółowym przebiegiem tych dwóch odcinków trasy na profilu LubimyRowery.pl w serwisie Traseo.pl:

– Lubelskie – Pobierz ślad GPX 

Szczegółowy opis odcinka trasy: TUTAJ

– Podlaskie – Pobierz ślad GPX

Szczegółowy opis odcinka trasy: TUTAJ

Ślady GPX dodane w serwisie są dość mocno urozmaicone bogatą dokumentacją zdjęciową charakterystycznych miejsc na szlaku i zmianami nawierzchni dróg.

Termin i czas przejazdu

30 listopad do 09 grudzień 2015 roku. Tak więc okres dość „mało rowerowy” dla niektórych turystów już po sezonie. Panujące warunki atmosferyczne w tym czasie w rejonach wyprawy to w początkowych dniach (Lubelskie) lekko dżdżysta aura, chwilami bardziej obfite opady deszczu. Wobec czego drogi raczej obficie skąpane były w deszczu. My zresztą kilkakrotnie również … Ponadto niejednokrotnie musieliśmy zmagać się tym czego rowerzysta nie lubi najbardziej – wiatr w twarz – niejednokrotnie w porywach przekraczający w porywach 50 – 60km/h. Kto śledził w tym okresie doniesienia medialne ten wie, że niejeden dach i niejedno drzewo w tym okresie poddało się sile wiatru. W każdym razie strażacy mieli pełne ręce roboty. My z kolei mogliśmy zrezygnować z jazdy, albo poprzeklinać sobie w myśli (czasem na głos…) i jechać dalej. Wybraliśmy jazdę! W drugim etapie (Podlaskie) pogoda uległą znacznej poprawie – deszcze ustąpiły mroźnym i mglistym porankom oraz rześkim dniom skąpanym w słońcu. Po prostu „Złota jesień” na początku zimy!

Kilka słów o projekcie Green Velo

Przede wszystkim należy wyjaśnić podstawową kwestię – w wyobrażeniu wielu osób projekt Green Velo to asfaltowa droga rowerowa wydzielona od ruchu samochodowego rozpoczynająca swój bieg w Województwie Świętokrzyskim a kończąca w Warmińsko-Mazurskim. Nic bardziej mylnego… Wschodni Szlak Rowerowy to łączny odcinek 1980 km trasy prowadzącej rowerzystę zarówno nowo wybudowanymi drogami rowerowymi jak i istniejącymi od pewnego czasu. Green Velo to również drogi o mniejszym natężeniu ruchu samochodowego oraz zmiennej nawierzchni, to również wały przeciwpowodziowe oraz nieczynne nasypy kolejowe. Wschodni Szlak Rowerowy Green Velo to pierwszy i póki co jedyny taki projekt w Polsce. Jego wartość to aż 274 mln złotych. Może to i olbrzymia kwota, ale biorąc pod uwagę, że szacunkowy koszt budowy 1 km drogi rowerowej to według różnych źródeł od 600 do 800 tys. złotych, okazuje się, że to wcale nie taka wielka kwota dla niespełna 2000 km trasy.  Projekt Green Velo realizowany przez pięciu beneficjentów, wśród których koordynatorem działań jest Województwo Świętokrzyskie (odcinek 190km), Województwo Lubelskie (350km), Województwo Podkarpackie (430km), Województwo Podlaskie (590km), Województwo Warmińsko-Mazurskie (420km).

Trasa Green Velo zaczyna się w miejscowości Końskie (woj. Świętokrzyskie) i ciągnie się wzdłuż granic z Ukrainą, Białorusią i Litwą kończąc swój bieg na przedmieściach Elbląga. Przebieg trasy został przeciągnięty przez 5 Parków Narodowych, 15 Parków Krajobrazowych, 26 specjalnych obszarów występowanie ptaków oraz 36 miejsc ochrony fauny lub flory.

Do dyspozycji rowerzysty na trasie Green Velo funkcjonuje sieć Miejsc Obsługi Rowerzystów (MOR), na których można odpocząć lub schronić się przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi w wybudowanych wiatach. Każde województwo przygotowało MOR-y wg. własnego projektu i z mojej obserwacji wynika, że jedne są praktyczniejsze a inne mniej. MOR-y rozlokowane są średnio co 10 km i często zlokalizowane są przy lokalnych ośrodkach kultury lub sportu, remizach strażackich lub innych miejscach atrakcyjnych z punktu widzenia turysty.

Oznakowanie szlaku

Oznakowanie całej trasy jest wykonane według jednolitego standardu i na testowanych odcinkach było dość dobrej jakości. Jedynie w dwóch, może trzech miejscach napotkaliśmy problem z odnalezieniem kierunku przebiegu szlaku. Niejasność wynikała z odcinka w fazie budowy lub miejscowej przebudowy skrzyżowań. Znaki w formie pomarańczowych tabliczek szlakowych z logo Green Velo rzucają się w oczy z dużych odległości. Większe tablice kierunkowe lub informacyjne w tej samej kolorystyce czytelnie oznajmiają o rozjazdach i kierunkach prowadzących do ciekawych miejsc.

W kolejnych publikacjach szczegółowo opiszę przebieg i wrażenia z przejazdu odcinkiem lubelskim Wschodnich Tras Rowerowych Green Velo.

Autor: Piotrek Książek

Serwis LubimyRowery.pl do prezentacji przebiegu szlaków i tras turystycznych wykorzystuje mapy przygotowane przez portal Traseo.pl. Poniżej publikujemy krótką instrukcję wykorzystania funkcjonalności Traseo.  Poniżej znajdziecie odpowiedzi na pytania:  czy można umieścić mapkę na swojej stronie www, czy można pobrać trasę na komputer, a jeśli tak, to w jaki sposób. Te wszystkie możliwości oczywiście w Traseo są, a po lekturze tego tekstu dowiecie się jak wykorzystać te pięć bardzo ważnych ikonek, które znajdują się pod każdą mapką.

Żeby zapoznać się z mapą w większym formacie niż okienko serwisu LubimyRowery.pl wystarczy kliknąć na przeźroczyste logo Traseo widoczne w prawym górnym rogu mapy. Link przeniesie nas do strony www z mapą wybranego szlaku.

Traseo - widok mapy w opisie szlaku

Foto: Logo Traseo na mapie.

Żeby pobrać ślad szlaku lub trasy należy kliknąć na link „Pobierz ślad GPX” widoczny po lewej stronie tuż pod mapą szlaku. Link przeniesie nas do strony opisywanego szlaku i dalej trzeba postąpić według poniższej instrukcji opisującej pięć „magicznych” ikon widocznych pod mapami serwisu Traseo.

 Traseo - magiczne ikonki

Foto: magiczne ikonki Traseo ;)

– ikonka 1 – gwiazdka: po kliknięciu w tę ikonkę trasa zostaje dodana do ulubionych. Aby dodać trasę do ulubionych należy być użytkownikiem zalogowanym w Traseo. Później, wchodząc w swój profil, widzimy nie tylko trasy dodane przez siebie, ale też trasy dodane do ulubionych.

Traseo - widok profilu urzytkownika

Foto: Ekran profilu użytkownika.

– ikonka 2 – nawiasy ostre: ikonka służy do generowania wlepki, czyli mapki z Traseo, którą można umieścić na swojej stronie www. Funkcja ta jest przydatna dla osób, które na prywatnych stronach chcą prezentować trasy z portalu. Można wybrać dowolny podkład mapowy, widoczne elementy oraz wielkość.

Traseo - ekran określania zawartości

Foto: Ekran określania zawartości wklejanej mapy.

– ikonka 3 – Facebook: po prostu – udostępniasz wybraną Trasę na swoim facebookowym profilu

– ikonka 4 – kolorowe strzałki: strzałki służą temu, aby można było porównać dwie lub więcej tras. Po kliknięciu w ikonkę na dole ekranu pojawi nam się okienko z ilością porównanych tras. Po wejściu w nie ukaże się nam nowe okno z mapą i widokiem wszystkich tras dodanych do porównania (w różnych kolorach). Widok ten można zapisać, utworzy się wówczas link, pod którym zawsze będziemy mogli podejrzeć porównywane trasy.

Traseo - porównanie tras

Foto: Obraz porównywanych tras.

– ikonka 5 – pobierz trasę: po kliknięciu na tę ikonkę pokazuje nam się kilka opcji zapisania trasy. Mamy do wyboru format .gpx, .plt, .tcx, .kml oraz .png. Jeżeli chcemy otworzyć plik w innym urządzeniu nawigującym wybieramy format odpowiedni do typu urządzenia, jeśli zaś chcemy jedynie mapkę poglądową, wybieramy .png i otwieramy w dowolnym programie do oglądania zdjęć/grafik.

Traseo - formaty pobierania

Foto: Formaty pobieranych tras.

 

Treść dodana na podstawie materiału źródłowego przygotowanego przez serwis Traseo.pl.

Zdjęcia: Traseo.pl

 

Dobrze oznakowany szlak to taki, którym można poruszać się pieszo lub na rowerze bez konieczności używania mapy turystycznej. Rzeczywistość pokazuje nieco odmienną sytuacje. Oczywiście nie wszystkie szlaki w Polsce wymagają posiłkowania się mapą, ale lepiej bez mapy nie wyruszać na nieznany szlak. Lepiej „dmuchać na zimne” i być przygotowanym na zasięgnięcie informacji z dobrej mapy.

Od początku zorganizowanych form turystyki znakowaniem i konserwacją szlaków turystycznych zajmowały się lokalne stowarzyszenia turystyczne. Udostępnienie najszerszemu ogółowi społeczeństwa turystycznie atrakcyjnych terenów jest jednym z naczelnych zadań PTTK. Tym samym to wspomniana organizacja jest odpowiedzialna za standaryzację i nadzór nad znakowaniem szlaków turystycznych w Polsce.

Według definicji PTTK „szlakiem turystycznym jest wytyczona w terenie trasa służąca do odbywania wycieczek, oznakowana jednolitymi znakami (symbolami) i wyposażona w urządzenia informacyjne, które zapewniają bezpieczne i spokojne jej przebycie turyście o dowolnym poziomie umiejętności i doświadczenia, o każdej porze roku i w każdych warunkach pogodowych, o ile szczegółowe wymagania nie stanowią inaczej (okresowe zamykanie w przypadku niekorzystnych warunków pogodowych lub ze względów przyrodniczych na terenach chronionych)” – źródło: Instrukcja Znakowania Szlaków Turystycznych PTTK.

Rozróżnia się następujące rodzaje szlaków turystycznych:

– piesze górskie i nizinne oraz ścieżki spacerowe, przyrodnicze i dydaktyczne,

– narciarskie,

– rowerowe,

– kajakowe,

– jeździeckie.

Każdy rodzaj szlaku posiada własny jednolity system znaków i urządzeń informacyjnych zgodny ze wspomnianą Instrukcją. W tej publikacji skupimy się na szlakach rowerowych oraz pieszych, ponieważ są one najczęściej użytkowane przez turystów rowerowych.

Instrukcja znakowania wyróżnia się dwie grupy symboli stosowanych do oznakowania szlaków:

– znaki określające przebieg szlaku,

– znaki informacyjne i ostrzegawcze.

Znaki na szlakach pieszych, rowerowych oraz ścieżkach spacerowych, przyrodniczych i dydaktycznych są wykonywane na białym tle wyłącznie w kolorach: czerwonym, niebieskim, zielonym, żółtym i czarnym. Kolorystyka szlaku, wbrew obiegowej opinii, nie ma związku z jego trudnością.

Szlaki piesze

Znaki określające przebieg szlaku:

rys1

 

Znak podstawowy, prostokątny składający się z trzech poziomych pasków, przy czym paski zewnętrzne są koloru białego, a pasek środkowy w kolorze szlaku – rys. 1;

 

 

rys2

 

Znak początku (końca) szlaku, w kształcie koła w kolorze białym, w środku którego znajduje się mniejsze koło w kolorze szlaku – rys. 2;

 

 

Zmiany kierunku szlaków sygnalizuj znaki skrętu o wymiarach składające się z trzech pasków, gdzie zewnętrzne są w kolorze białym, a środkowy w kolorze szlaku i występuje z załamaniem określonym  kątem

rys4

Kolejny znak określający zmianę kierunku szlaku to strzałka z białym tłem i nałożoną strzałką w kolorze szlaku.

rys5

Na terenach trudnych orientacyjnie lub celem zwrócenia uwagi turysty na nagłą zmianę kierunku przebiegu szlaku można stosować wykrzyknik w kolorze białym.

Poza znakami określającymi przebieg szlaków można też na szlakach określić jego przebieg wg. drogowskazów wizerunkiem przypominających strzałkę (rys. 13)  z oznaczeniem koloru szlaku na grocie drogowskazu, na przeciwnym końcu na białym tle czarny napis „PTTK” i nazwa jednostki znakującej – W pierwszym wierszu opisana miejscowość (miejsce) pośrednie, a w drugim miejscowość (miejsce) docelowe wraz z czasem przejścia ( w rejonie górskim) lub odległości (rejon nizinny).

rys13Dla szlaków międzynarodowych wprowadza się oznaczenie symbolem lub numerem szlaku poprzez umieszczenie na kolorowym pasku strzałki (grotu) drogowskazu (kolor) liter biały lub czarny przy szlaku żółtym  – rys. 15;

rys15

Szlaki rowerowe

Do oznakowania międzynarodowych szlaków rowerowych stosuje się następujące znaki:

rys38

 

Znak podstawowy – kwadrat otoczony zieloną obwódką. W górnej części znaku umieszczony jest wizerunek roweru w kolorze zielonym, poniżej litera „R” i cyfra określająca numer szlaku w kolorze zielonym – rys. 38;

 

 

rys39

 

Znak początku (końca) szlaku – również kwadrat otoczony zieloną obwódką. W górnej części znaku umieszczony jest wizerunek roweru w kolorze zielonym, poniżej litera „R”, cyfra określająca numer szlaku oraz koło w kolorze zielonym – rys. 39;

 

 

Znak zmiany kierunku – kwadrat otoczony zieloną obwódką. W górnej części znaku umieszczony wizerunek roweru w kolorze zielonym, poniżej litera „R”, cyfra określająca numer szlaku oraz strzałka w kolorze zielonym – rys. 40 i 41;

rys40

Do oznakowania krajowych szlaków rowerowych stosuje się następujące znaki:

rys42

 

Znak podstawowy – kwadrat otoczony obwódką w kolorze czarnym. W górnej części znaku umieszczony jest wizerunek roweru w kolorze czarnym, poniżej prostokąt w kolorze szlaku – rys. 42;

 

 

rys43

 

Znak początku (końca) szlaku – kwadrat otoczony obwódką w kolorze czarnym. W górnej części znaku umieszczony jest wizerunek roweru w kolorze czarnym, poniżej koło w kolorze szlaku – rys. 43;

 

 

Znak zmiany kierunku – kwadrat otoczony czarną obwódką. W górnej części znaku umieszczony wizerunek roweru w kolorze czarnym, poniżej strzałka w kolorze szlaku – rys. 44.

rys44

Na szlakach rowerowych stosuje się również znaki informacyjne pomagające w określeniu swojej pozycji w terenie, drogowskaz otoczony obwódką w kolorze czarnym. Znak składa się z dwu części podzielonych pionową linią ciągłą w kolorze czarnym. W większej części znaku u góry umieszczony jest wizerunek roweru w kolorze czarnym oraz strzałka skierowana w lewo, prawo lub w górę w kolorze szlaku. Poniżej umieszczone są nazwy miejscowości, przez które prowadzi szlak z odległościami w kilometrach w kolorze czarnym. W mniejszej części znaku umieszczona jest nazwa jednostki znakującej – rys. 45, 46 i 47;

rys46

W uzasadnionych warunkami terenowymi przypadkach, poza drogami publicznymi dopuszcza się stosowanie znaków podwójnych, sporadycznie potrójnych (na bardzo krótkich odcinkach) malowanych przy użyciu szablonów. Znaki umieszcza się w następującej kolejności kolorów licząc od góry: czerwony, niebieski, zielony, żółty, czarny – rys. 53 i 54.

rys53

Jak pokazuje rzeczywistość niestety znaczna część szlaków turystycznych w naszym kraju bez względu na ich kategorię jest źle lub w ogóle nie oznakowana. Wynika to z wielu czynników. Poważnym mankamentem, z którym można spotkać się podróżując rowerem w Polsce jest ich podatność na uszkodzenie i zniszczenie. Poza tym w wielu przypadkach funkcjonują szlaki wytyczane przez samorządy lub instytucje lokalne, które są znakowane wg. bliżej nie określonych zasad. Po prostu „żeby było” oznakowanie – takie można odnieść wrażenie. Ważnym procesem w celu poprawy obecnej sytuacji jest wprowadzenie jednolitego sytemu znakowania szlaków i przestrzeganie tychże zasad. System już jest (wdrożony przez PTTK), wystarczy stosować jego zalecenia. Widać to bardzo trudne dla potencjalnych operatorów szlaków. Liczymy, że ta sytuacja zacznie się z czasem zmieniać.

Autor: Piotrek Książek

Źródło: Instrukcja Znakowania Szlaków Turystycznych PTTK.

Pojęcie turystyka rowerowa to zgrupowanie różnych form aktywności, których wspólnym elementem jest środek transportu jakim jest rower. Wśród tych aktywności można wyróżnić krótkie kilkugodzinne wyjazdy podmiejskie, wycieczki realizowane w ramach pobytu w określonej miejscowości, rajdy rowerowe oraz długoterminowe wyprawy rowerowe. Cechą wspólną dla powyżej wymienionych rodzajów aktywności są również szlaki rowerowe. Szlak rowerowy to odcinek trasy dla rowerzystów oznaczony specjalnymi znakami, którego przebieg prowadzi istniejącymi drogami publicznymi, wykorzystuje elementy infrastruktury dróg leśnych oraz wałów przeciwpowodziowych.

Szlaki rowerowe stanowią jeden z podstawowych składników produktu turystyki rowerowej.

Szlak przyjazny rowerzyście to szlak spełniający określoną grupę kryteriów, między innymi:

– prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu samochodowego,

– jest wyposażony w dobrą infrastrukturę turystyczną,

 – jego przebieg zapewnia wygodę dojazdu do szlaku środkami komunikacji publicznej, którymi można również przewieźć rower,

– zabezpieczona jest dobra dostępność materiałów informacyjnych i map szlaku

Elementem charakterystycznym zagospodarowania szlaków turystycznych jest stosowne oznakowanie oraz infrastruktura zapewniająca komfortową podróż i odpoczynek. Infrastruktura rowerowa to zbiór elementów  w skład, których wchodzi wiele elementów umożliwiających ruch  rowerowy. Aby była ona atrakcyjna dla cyklisty powinna spełniać wymogi bezpieczeństwa, minimalizować straty energii oraz zapewniać komfortowy przejazd przez określony rejon. Wzrost liczby elementów infrastrukturalnych dobrej jakości, zgodnych z potrzebami rowerzystów z czasem przekłada się na wzrost liczby turystów na rowerach a tym samym na atrakcyjność turystyczną regionu. W miarę rozwoju ruchu turystycznego wzdłuż określonych szlaków pojawiają się również nowe potrzeby związane z bazą noclegową oraz gastronomią i bezpieczeństwem.

Holenderska organizacja nadzorująca ruch rowerowy (CROW) utworzyła listę wytycznych jakie należy brać pod uwagę przy wytyczaniu szlaków:

– Spójność – szlaki muszą tworzyć spójną całość i powinny być połączone ze wszystkimi źródłami i celami podróży rowerowych.

– Bezpośredniość – szlaki powinny oferować rowerzystom możliwie najkrótsze połączenia.

– Atrakcyjność – powinny prowadzić w w sposób zapewniający jazdę wśród atrakcyjnych miejsc.

– Bezpieczeństwo –powinny gwarantować bezpieczeństwo ruchu.

 – Wygoda –  powinny umożliwiać szybką i wygodną jazdę rowerem.

Rowerzysta podczas jazdy nieustannie pokonuje opory toczenia jest narażony na podmuchy wiatru , zmienne warunki klimatyczne i ukształtowania terenu. Wszystkie te elementy sprawiają, że tor jazdy nie jest idealnie równy i rowerzysta do komfortowego i bezpiecznego poruszania się potrzebuje przestrzeni znacznie większej niż szerokość roweru. Dlatego też szlak przyjazny dla rowerzysty w przypadku przebiegu drogami przeznaczonymi również dla ruchu samochodowego powinien uwzględniać ten fakt i powinien być wytyczany drogami o niewielkim natężeniu ruchu samochodowego. To bardzo istotny warunek bezpieczeństwa szlaku.

Nawierzchnia szlaku rowerowego i jej stan są podstawowymi czynnikami mającymi bezpośredni wpływ na komfort, wygodę i prędkość jazdy rowerem. Jest ona znacznie ważniejsza niż oznakowanie szlaków. Najczęściej stosowanymi rodzajami nawierzchni są:

– nawierzchnie bitumiczne lub betonowe,

– nawierzchnie gruntowe ulepszone krzemionkami

– nawierzchnie z grysu lub żużla oraz kruszyw utwardzanych mechanicznie

– nawierzchnie z kostki betonowej lub kamienne

Poniżej przykłady dobrej jakości nawierzchni tras rowerowych:

Niestety bardzo często spotykanym błędem popełnianym przez wykonawców negatywnie wpływającym na wygodę podróży jest wytycznie szlaków po nawierzchniach zwiększających opory toczenia czego przykłady można zobaczyć na poniższych zdjęciach.

Na atrakcyjność szlaku mają również zdecydowany wpływ atrakcje turystyczne, o które rowerzysta może wzbogacić swoją wycieczkę. Zarówno elementy punktowe jak zabytki, punkty widokowe, kąpieliska itp., oraz obszary cenne przyrodniczo, walory krajobrazy, kompleksy leśne lub wybrane ścieżki tematyczne i widokowe odcinki dróg. Z atrakcyjnością szlaku związana jest również jego dostępność wynikająca z połączenia z węzłami komunikacji publicznej lub indywidualnej (dworce i przystanki kolejowe, bezpieczne parkingi samochodowe). Częstym błędem popełnianym w naszym kraju jest wytyczanie szlaków i tras turystycznych przez łączenie jak największej ilości interesujących miejsc w rejonie. Sprawia to, że trasa staje się nadmiernie wydłużona i nieatrakcyjna. Rekomendowaną filozofią wytyczania szlaków turystycznych jest wytyczanie szlaku głównego (o wyższej randze np. międzynarodowy lub międzyregionalny) tworzącego swoisty kręgosłup oraz przecinających go lub łączących się z nim tras lokalnych o niższej randze. Wówczas szlak nadrzędny (kręgosłup) powinien posiadać kompleksowe oznakowanie i dobrej jakości nawierzchnię. Powinien on zapewniać sprawne i szybkie przemieszczanie się pomiędzy głównymi atrakcjami oraz posiadać dobrze rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. Szlaki lokalne i uzupełniające mogą mieć niższy standard, słabszą nawierzchnię oraz mniej dokładne oznakowanie. Ich zadaniem jest doprowadzenie turysty do atrakcji położonych w sąsiedztwie szlaku głównego.

O przyjazności określonego szlaku decyduje również sposób i jakość oznakowania. Za dobrze oznakowany szlak uważa się taki, po którym można podróżować bez posiłkowania się mapą. W rzeczywistości tylko niewielka liczba tras rowerowych w Polsce spełnia to kryterium.

Właściwe rozlokowanie znaków gwarantuje prawidłowe reakcje zapewniające bezpieczeństwo w ruchu drogami dostępnymi dla samochodów. Prawidłowo oznakowany  szlak rowerowy powinien po każdej zmianie kierunku potwierdzać właściwie wybranie drogi przez umieszczenie za skrzyżowaniem stosownej tabliczki z oznakowaniem szlaku.

Mile widziane jako uzupełnienie oznakowania tras rowerowych są tablice i tabliczki informacyjne rozlokowane poza pasem drogi najlepiej w punktach odpoczynkowych i etapowych na trasie. Na tablicy powinna znajdować się mapa okolicy, schemat przebiegu okolicznych szlaków oraz lokalizacja miejsca, w którym tablica się znajduje. Wskazanymi informacjami są również treści krajoznawcze, zdjęcia okolicy i lokalnych atrakcji  i miejsc wartych zobaczenia.

Ciekawym oraz dość trwałym uzupełnieniem oznakowania tras mogą być wykorzystane do celów znakowania odpowiednio ukształtowane i umiejscowione np. głazy lub kamienie, na których powierzchni naniesione są informacje dotyczące kierunku przebiegu szlaku turystycznego. Jest to element szczególnie przydatny na skrzyżowaniach na terenach leśnych lub w miejscach gdzie nie ma do czego zamontować tabliczki ze znakiem.

Niezbędnym elementem infrastruktury zapewniającej komfort podróży są punkty odpoczynkowe między innymi pozwalające na schronienie się przed deszczem dlatego powinny być wyposażone w zadaszoną wiatę. Atrakcyjny punkt odpoczynkowy powinien również być wyposażony w ławy i stoły umożliwiające spożycie posiłku, możliwość wyrzucenia śmieci, zaplanowanie dalszej trasy dlatego też powinny się tam znajdować tablice informacyjne z mapą przebiegu szlaku. Istotnym elementem jaki powinien znaleźć się w punkcie odpoczynkowy są odpowiednie stojaki rowerowe umożliwiające wygodne oparcie roweru z przyczepką lub sakwami. Stojaki rowerowe powinny zapewniać bezpieczne przypięcie roweru za ramę i niedopuszczalne jest montowanie stojaków pozwalających oparcie roweru jedynie za koło (tzw. wyrwikółka).

Pomimo wielu błędów jakie nadal są popełnianie przy wytyczaniu nowych szlaków widać światełko w tunelu. Część z już funkcjonujących szlaków poprawia swoją jakość pod względem infrastruktury, oznakowania oraz jakości nawierzchni. Jednak nadal znaczna część nowopowstających tras rowerowych jest projektowana i wykonywana z dużą ilością błędów utrudniających podróżowanie rowerem. Powodem takiego stanu rzeczy jest ogólnie brak jednej instytucji lub organizacji nadzorującej i koordynującej tworzenie i modernizację szlaków turystycznych. Rozwiązaniem tego problemu jest utworzenie systemu certyfikacji podobnego działaniem do niemieckiego ADFC (www.adfc.de)

Autor: Piotrek Książek

Zdjęcia: Piotrek Książek

Różnorodność krajobrazu oraz rzeźby terenu sprawia, że Pomorskie to doskonałe miejsce do uprawiania turystyki rowerowej. Każdy znajdzie tu coś dla siebie: Kaszuby to wzgórza, na Żuławach dominują równiny, natomiast na Kociewiu i Powiślu występują obie te formy.

Przez północną część Kaszub, Ziemię Słupską, Trójmiasto i Żuławy  będzie prowadziła projektowana międzynarodowa trasa rowerowa R-10. Obecnie jej fragmenty  nadają się już do przejechania, jednak wciąż brak jest spójności w oznakowaniu całej trasy. Mimo to warto zapoznać się z terenami, przez które szlak będzie prowadził, bo przecież potencjał jest ogromny. Zobaczmy co ciekawego na trasie można zwiedzić, atrakcji turystycznych z pewnością tu nie zabraknie.

W pierwszej kolejności przedstawimy zachodnią część szlaku  R-10 ( w korytarzu EV 10 ) przebiegającą przez obszar Ziemi Słupskiej.

 Od granicy z województwem zachodnio – pomorskim trasa prowadzi korytarzem drogi wojewódzkiej 203 mijając kilka godnych uwagi wsi. W miejscowości Zaleskie zobaczymy ciekawy kościół z XVIII w. i usytuowany po sąsiedzku pałac, natomiast w Duninowie koniecznie zwiedzić trzeba mający średniowieczny rodowód kościół  pw. Matki Bożej Częstochowskiej.  Z okolic Duninowa planowane jest poprowadzenie łącznika do Słupska, który biec będzie przez malownicze wsie Krainy w Kratę. Poprzez połączenia z innymi szlakami rowerowymi ( np. Dolina Moszczeniczki czy Droga Książęca) dotrzeć można do stolicy Krainy w Kratę – Swołowa, gdzie zwiedzimy fascynujące Muzeum Kultury Ludowej Pomorza. Szczególnie interesujący dla rowerzystów jest tu szlak Pierścień Gryfitów, tworzący pętlę wokół Słupska, na trasie którego zwiedzimy liczne miejscowości obfitujące w przykłady zabytkowej architektury wiejskiej. Warto dojechać także do samego Słupska, miasta turystycznie bardzo atrakcyjnego z licznymi zabytkami (m.in. Zamek Książąt Pomorskich, gotycki kościół św. Jacka, średniowieczne mury obronne wraz  z bramami i basztami). Szlak główny  R-10 z Duninowa prowadzi jednak w kierunku Ustki – popularnego nadmorskiego uzdrowiska, odwiedzanego w sezonie letnim przez rzesze turystów. Po przeprowadzonym w ostatnich latach remoncie Ustka nabrała niezwykłego klimatu dawnego bałtyckiego kurortu. Wspaniale prezentują się przytulne uliczki z zabytkową, ryglową zabudową, port rybacki zawsze pełen kolorowych kutrów i rybaków, niewielka lecz urokliwa latarnia morska usytuowana u nasady spacerowego falochronu i usteckie plaże przyciągające turystów swoim śnieżnobiałym piaskiem. Ustka słynie nie  tylko z turystyki wypoczynkowej, bowiem jedną z najcenniejszych atrakcji są tu okazałe obiekty militarne usytuowane w nadmorskim lesie w zachodniej części miasta. To prawdziwa perełka dla amatorów popularnej ostatnio turystyki militarnej. Ustka w sezonie letnim niemal pęka w szwach, zatem wybierając się na wycieczkę rowerową warto przyjechać tu przed lub po wakacjach. Można wtedy naprawdę porządnie odpocząć, nacieszyć się spokojem i ożywczą morską bryzą. Z Ustki rowerzyści mogą dojechać do Słupska i dalej przez teren Parku Krajobrazowego Doliny Słupi wykorzystując w części oznakowany, bardzo atrakcyjny  szlak USBS.

Kontynuując wyprawę trasą R-10 udajemy się na wschód w kierunku osady Przewłoka, skąd wiedzie tzw. Szlak Zwiniętych Torów. Ten ciekawy szlak łączący Ustkę ze Smołdzinem, jest prawdopodobnie pierwszym w Polsce, który poprowadzony został nasypem nieczynnej linii kolejowej. Stanowi fragment międzynarodowej trasy rowerowej R10, biegnącej dookoła Morza Bałtyckiego. Szlak Zwiniętych Torów urzeka walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi, prowadząc przez obszary chronionego krajobrazu, zahaczając również o otulinę Słowińskiego Parku Narodowego. Trasa jest oznakowana i zagospodarowana. Kilka tzw. stacyjek rowerowych stanowi zadaszone punkty odpoczynku dla turystów. Po drodze z Ustki do Rowów możemy zobaczyć kilka ciekawych ryglowych kościółków ( np. w Wytownie czy w Objeździe) lub nieco zboczyć ze szlaku i udać się do Orzechowa, Poddąbia lub Dębiny obejrzeć wspaniałe klify, zapewne jedne z najpiękniejszych na polskim wybrzeżu.

Ten odcinek szlaku R-10 kończymy w Rowach, niewielkiej miejscowości wypoczynkowej położonej u bram Słowińskiego Parku Narodowego.

 Do zobaczenia na szlaku!

Źródło i zdjęcia:

Logo-partner-pomorskie.travel